Davidi i kursen jetën Saulit
1 Davidi iku prej andej e jetoi në fortesat e En Gedit. 2 Kur Sauli u kthye nga ndjekja e filistinëve, e njoftuan e i thanë: «Ja, Davidi është në shkretëtirën e En Gedit». 3 Atëherë ai mori tre mijë burra të përzgjedhur nga mbarë Izraeli e shkoi drejt Shkëmbinjve të Dhive për të kërkuar Davidin e njerëzit e tij. 4 Mbërriti te vatha e dhenve që ishte rrugës. Atje ishte një shpellë. Sauli hyri aty për të kryer nevojat. Në atë shpellë ishte fshehur Davidi me njerëzit e vet 5 Atëherë njerëzit e Davidit i thanë: «Ja, sot është dita. Zoti, Perëndia yt, të pati thënë se do të ta dorëzonte armikun tënd që të bësh me të si të duash». Davidi u ngrit e preu tinëz një copë nga petku i Saulit. 6 Më vonë Davidit i erdhi keq që i preu rrobën Saulit. 7 Pastaj u tha njerëzve të vet: «Zoti më ruajt, t'i bëj ndonjë gjë timzoti e të ngre dorë kundër të vajosurit të Zotit. Ai është i vajosuri i Zotit». 8 Davidi i qortoi njerëzit e vet me këto fjalë e nuk i lejoi t'i suleshin Saulit. Sauli doli prej shpellës e vijoi rrugën.
9 Pastaj Davidi doli prej shpellës e i thirri Saulit: «Imzot, mbret!». Sauli ktheu kokën, Davidi u përkul me fytyrë përdhe dhe e nderoi. 10 Atëherë Davidi i tha: «Përse dëgjon fjalët e të tjerëve kur të thonë se Davidi ta do të ligën? 11 Ja, sot e pe me sytë e tu se Zoti të la në dorën time kur ishe në shpellë. Më thanë të të vrisja, por m'u dhimbse e thashë: “Nuk ngre dorë kundër timzoti, se ai është i vajosuri i Zotit”. 12 Shiko, ati im, në dorë kam një copë prej petkut tënd. Të preva një copë prej petkut, por nuk të vrava. Dije, pra, se nuk kam ndër mend të kryej ndonjë ligësi apo paudhësi dhe se nuk kam mëkatuar kundër teje. Je ti që më zë pritë për të më vrarë. 13 Zoti gjykoftë mes meje e teje. Zoti ma marrtë hakun, se dora ime nuk do të ngrihet kundër teje. 14 Siç thotë një fjalë e urtë e moçme: “Prej të paudhëve rrjedh paudhësia”, prandaj dora ime nuk do të ngrihet kundër teje! 15 Kundër kujt ka dalë mbreti i Izraelit? Kë po ndjek ti? Një qen të ngordhur, një plesht! 16 Zoti gjykoftë e vendostë mes meje e teje! Ai e paftë dhe e mbrojttë çështjen time e prej dorës tënde më çliroftë».
17 Pas këtyre fjalëve, Sauli tha: «Zëri yt është ky që dëgjoj, o David, biri im?». Dhe u shkreh në vaj. 18 Pastaj i tha Davidit: «Ke të drejtë ti e jo unë! Ti je sjellë mirë me mua, por unë jam sjell keq! 19 Sot tregove mirësi ndaj meje, se nuk më vrave edhe pse Zoti më la në dorën tënde. 20 Kush është ai që e kap armikun dhe e lë të lirë? Zoti ta shpërbleftë me të mira atë që bëre sot për mua, 21 se e di që do të bëhesh mbret dhe se do ta kesh në dorë mbretërinë e Izraelit. 22 Prandaj m'u beto për Zotin se nuk do ta shuash farën time pas meje dhe se nuk do ta zhdukësh emrin tim prej shtëpisë së tim eti».
23 Atëherë Davidi iu betua Saulit. Sauli shkoi në shtëpi e Davidi me njerëzit e vet shkoi në fortesë.
1 And it came to pass, when Saul was returned from following the Philistines, that it was told him, saying, Behold, David is in the wilderness of En-gedi. 2 Then Saul took three thousand chosen men out of all Israel, and went to seek David and his men upon the rocks of the wild goats. 3 And he came to the sheepcotes by the way, where was a cave; and Saul went in to cover his feet: and David and his men remained in the sides of the cave. 4 And the men of David said unto him, Behold the day of which the LORD said unto thee, Behold, I will deliver thine enemy into thine hand, that thou mayest do to him as it shall seem good unto thee. Then David arose, and cut off the skirt of Saul’s robe privily. 5 And it came to pass afterward, that David’s heart smote him, because he had cut off Saul’s skirt. 6 And he said unto his men, The LORD forbid that I should do this thing unto my master, the LORD’s anointed, to stretch forth mine hand against him, seeing he is the anointed of the LORD. 7 So David stayed his servants with these words, and suffered them not to rise against Saul. But Saul rose up out of the cave, and went on his way. 8 David also arose afterward, and went out of the cave, and cried after Saul, saying, My lord the king. And when Saul looked behind him, David stooped with his face to the earth, and bowed himself.
9 ¶ And David said to Saul, Wherefore hearest thou men’s words, saying, Behold, David seeketh thy hurt? 10 Behold, this day thine eyes have seen how that the LORD had delivered thee to day into mine hand in the cave: and some bade me kill thee: but mine eye spared thee; and I said, I will not put forth mine hand against my lord; for he is the LORD’s anointed. 11 Moreover, my father, see, yea, see the skirt of thy robe in my hand: for in that I cut off the skirt of thy robe, and killed thee not, know thou and see that there is neither evil nor transgression in mine hand, and I have not sinned against thee; yet thou huntest my soul to take it. 12 The LORD judge between me and thee, and the LORD avenge me of thee: but mine hand shall not be upon thee. 13 As saith the proverb of the ancients, Wickedness proceedeth from the wicked: but mine hand shall not be upon thee. 14 After whom is the king of Israel come out? after whom dost thou pursue? after a dead dog, after a flea. 15 The LORD therefore be judge, and judge between me and thee, and see, and plead my cause, and deliver me out of thine hand.
16 ¶ And it came to pass, when David had made an end of speaking these words unto Saul, that Saul said, Is this thy voice, my son David? And Saul lifted up his voice, and wept. 17 And he said to David, Thou art more righteous than I: for thou hast rewarded me good, whereas I have rewarded thee evil. 18 And thou hast shewed this day how that thou hast dealt well with me: forasmuch as when the LORD had delivered me into thine hand, thou killedst me not. 19 For if a man find his enemy, will he let him go well away? wherefore the LORD reward thee good for that thou hast done unto me this day. 20 And now, behold, I know well that thou shalt surely be king, and that the kingdom of Israel shall be established in thine hand. 21 Swear now therefore unto me by the LORD, that thou wilt not cut off my seed after me, and that thou wilt not destroy my name out of my father’s house. 22 And David sware unto Saul. And Saul went home; but David and his men gat them up unto the hold.