1 Then Job answered and said, 2 I know it is so of a truth: but how should man be just with God? 3 If he will contend with him, he cannot answer him one of a thousand. 4 He is wise in heart, and mighty in strength: who hath hardened himself against him, and hath prospered? 5 Which removeth the mountains, and they know not: which overturneth them in his anger. 6 Which shaketh the earth out of her place, and the pillars thereof tremble. 7 Which commandeth the sun, and it riseth not; and sealeth up the stars. 8 Which alone spreadeth out the heavens, and treadeth upon the waves of the sea. 9 Which maketh Arcturus, Orion, and Pleiades, and the chambers of the south. 10 Which doeth great things past finding out; yea, and wonders without number. 11 Lo, he goeth by me, and I see him not: he passeth on also, but I perceive him not. 12 Behold, he taketh away, who can hinder him? who will say unto him, What doest thou? 13 If God will not withdraw his anger, the proud helpers do stoop under him.
14 How much less shall I answer him, and choose out my words to reason with him? 15 Whom, though I were righteous, yet would I not answer, but I would make supplication to my judge. 16 If I had called, and he had answered me; yet would I not believe that he had hearkened unto my voice. 17 For he breaketh me with a tempest, and multiplieth my wounds without cause. 18 He will not suffer me to take my breath, but filleth me with bitterness. 19 If I speak of strength, lo, he is strong: and if of judgment, who shall set me a time to plead ? 20 If I justify myself, mine own mouth shall condemn me: if I say , I am perfect, it shall also prove me perverse. 21 Though I were perfect, yet would I not know my soul: I would despise my life.
22 This is one thing , therefore I said it , He destroyeth the perfect and the wicked. 23 If the scourge slay suddenly, he will laugh at the trial of the innocent. 24 The earth is given into the hand of the wicked: he covereth the faces of the judges thereof; if not, where, and who is he?
25 Now my days are swifter than a post: they flee away, they see no good. 26 They are passed away as the swift ships: as the eagle that hasteth to the prey. 27 If I say, I will forget my complaint, I will leave off my heaviness, and comfort myself: 28 I am afraid of all my sorrows, I know that thou wilt not hold me innocent. 29 If I be wicked, why then labour I in vain? 30 If I wash myself with snow water, and make my hands never so clean; 31 Yet shalt thou plunge me in the ditch, and mine own clothes shall abhor me. 32 For he is not a man, as I am, that I should answer him, and we should come together in judgment. 33 Neither is there any daysman betwixt us, that might lay his hand upon us both. 34 Let him take his rod away from me, and let not his fear terrify me: 35 Then would I speak, and not fear him; but it is not so with me.
Përgjigjja e Jobit
1 Jobi u përgjigj e tha:
2 «Vërtet e di se ashtu është,
por si mund të jetë i drejtë njeriu para Perëndisë?
3 Nëse dikush rragatet me të,
s'mund t'i përgjigjet as një herë në një mijë.
4 Ai është zemërurtë e fuqimadh.
Kush i bëri ballë e doli i pamposhtur?
5 Ai i shpërngul malet, por ato s'e dinë,
kur i shkundullon i zemëruar.
6 Ai e trand tokën nga vendi
e dridhen shtyllat e saj.
7 E urdhëron diellin e ai nuk lind,
edhe yjeve drynin ua vë.
8 I vetëm i shpalos qiejt
e mbi dallgët e detit hapat i hedh.
9 Ai krijoi Arushën e Orionin,
Shenjëzat e Dhomat e Jugut.
10 Bëri vepra madhështore e të paqëmtueshme,
bëri mrekulli të panumërueshme.
11 Kalon para meje e nuk e shoh,
ikën tutje e nuk e vërej.
12 Rrëmben diçka e kush mund ta kthejë?
Kush mund t'i thotë: “Çfarë po bën?”.
13 Perëndia nuk e tërheq zemërimin,
poshtë tij tulaten ndihmësit e Rahabit.
14 Si vallë mund t'i përgjigjem
e me ç'fjalë t'i flas atij?
15 Edhe po të jem i drejtë s'i përgjigjem dot,
gjykatësit tim për përdëllim i lutem.
16 Nëse e thërras e më përgjigjet,
nuk besoj se do t'i vërë vesh zërit tim.
17 Ai më shtyp për një fije floku
m'i shumon plagët pa shkak.
18 Nuk më lë të marr frymë,
se më ngop me hidhërim.
19 Sa për forcë, ai është i fuqishmi,
sa për drejtësi, kush mund ta padisë?
20 Edhe pse kam të drejtë,
goja ime do të më dënojë;
nëse jam i përkryer,
ai do të më nxjerrë fajtor.
21 Jam i përkryer, por nuk kujdesem për vete,
e përçmoj jetën time.
22 Prandaj them se është njësoj:
ai rrënon të përkryerin e të paudhin.
23 Nëse fshikullimi vret papritmas,
ai e qesëndis dëshpërimin e të pafajshmit.
24 Toka i është lënë në dorë të paudhit,
ai ua mbyll sytë gjykatësve të saj
e nëse jo ai, kush vallë?
25 Ditët e mia shkojnë më shpejt se rendësi,
ikin tutje pa e parë të mirën.
26 Rrëshqasin si varka xunkthi,
si shkaba që vërsulet mbi pre.
27 Nëse them: “Do ta harroj rënkimin,
nuk do të jem fytyrëngrysur e do të gëzohem”,
28 më trembin tërë vuajtjet e mia.
E di se nuk do të më shfajësosh.
29 Nëse jam fajtor,
pse të mundohem kot?
30 Nëse lahem me ujë bore
e duart i pastroj me finjë,
31 ti prapë do të më zhytësh në llucë
e do t'u kall krupën edhe petkave.
32 Se ai nuk është njeri si unë, që t'i përgjigjem:
“Të dalim në gjyq”.
33 Nuk ka gjyqtar mes ne të dyve
që të vërë dorë mbi ne,
34 ta heqë prej meje shkopin e tij
e të mos më trembë tmerri i tij.
35 Do të flas e nuk do t'i trembem,
se i tillë unë nuk jam».