1 pro victoria canticum David
2 erue me Domine ab homine malo
a viris iniquis serva me
3 qui cogitaverunt malitias in corde
tota die versati sunt in proeliis
4 exacuerunt linguam suam quasi serpens
venenum aspidis sub labiis eorum semper
5 custodi me Domine de manu impii a viro iniquitatum serva me
qui cogitaverunt subplantare gressus meos
6 absconderunt superbi laqueum mihi
et funibus extenderunt rete
iuxta semitam offendiculum posuerunt mihi semper
7 dixi Domino Deus meus tu
audi Domine vocem deprecationis meae
8 Domine Deus fortitudo salutis meae
protexisti caput meum in die belli
9 ne des Domine desideria impii
scelera eius ne effundantur et
eleventur semper
10 amaritudo convivarum meorum
labor labiorum eorum operiat eos
11 cadent super eos carbones ignis
deicies eos in foveas ut non consurgant
12 vir linguosus non dirigetur in terra
virum iniquum mala capient in interitu
13 scio quod faciet Dominus causam inopis iudicia pauperum
14 attamen iusti confitebuntur nomini tuo
habitabunt recti cum vultu tuo
Mbë të parinë kankatuer. Psallm’ e Davidit.
1 O Zot, më shprovove, edhe ngjofte.
2 Ti ngjef të ndenjunitë t’em, edhe të ngritunitë t’em; ti kupëton mendimet’ e mi çë së largu.
3 Shikon t’ecunitë t’em, edhe të diergunitë t’em, edhe ngjef gjith’ udhët’ e mia.
4 Se edhe pa ardhunë fjala ndë gjuhët t’eme, qe, o Zot, ti ngjef të gjitha.
5 Më qarkon mbrapa e përpara, edhe vune dorënë tande mbi mue.
6 Këjo dituni ashtë fort e mërekullueshime tek unë, asht’ e naltë, s’mundem me e mbërrimë ate.
7 Ku të vete prei frymësë s’ate? Edhe ku të ikij prei faqesë s’ate?
8 Ndë hipsha ndë qiell, tije atie; ndë rafsha ndë ferr, qe ti tek je atie ;
9 ndë marrsha fletët’ e të gëdhimesë, edhe të rri ndë fundnat të detit,
10 edhe atie dora jote ka me më hiekun’ udhënë, edhe e diathta jote ka me më mbaitunë.
11 Ndë thansha: Por errësina ka me më mbuluem, edhe nata ka me qenunë dritë rreth meje,
12 edhe ajo errësina s’mbulon gja prei teje, edhe nata ndrit si dita, edhe porsi errësina, kështu edhe drita janë si nji nji te ti.
13 Se ti bane veshnjet’ e mia, më mpështolle ndë barkut t’amësë s’eme.
14 Kam me të lavduruem, se të gatuemitë t’em u ba me punë të frikshime e të mërekullueshime, punët’ e tua janë të mërekullueshime,
15 edhe shpirti em fort mirëi ngjef. Eshtënat’ e mia nuk’ u mpshefnë prei teje, kur i baishie ndë të mpshefëtë, as të qenunitë t’em ndë fundnat të dheut.
16 Syt’ e tu panë brumin’ e korpit t’em ndë fundnat të dheut. Syt’ e tu panë brumin’ e korpit t’em çë pa punuem, edhe gjithë këto qenë shkruem ndë libër tand, edhe dittë kur gatuheshinë, edhe kur nukë qe as nji prei këtyne.
17 Fort të vëjefshim janë mendimet’ e tu për mue, o Perëndi! Fort u shumue numëri i atyne!
18 Ndë kishiem me i numëruem, kapërcein’ edhe ranënë; çohem, edhe jam por bashkë me ty.
19 Vërtet ke me vramë të pabesëtë, o Perëndi; largohi pra prei meje, o burra gjaksorë.
20 Se ata thonë keq ndër mend për ty; anëmiqtë zanë n’gojë emëninë tand mbë të kotë.
21 Nukë kam mëni unë, o Zot, ata qi të kanë mëni? Edhe nukë zemërohem për ata qi janë ngritunë kundrë teje?
22 Me mëni të madhe i kam mëni ata, i kam për anëmiq.
23 Shprovo-më, o Perëndi, edhe ngjif zemërënë t’eme; shiko-më, edhe ngjif mendimet’ e mi;
24 edhe shif, nd’ashtë tek un’ udh’ e shtrembëtë, edhe hiq-më mbë udhët të përjetëshime.