1 Ιακωβ ὁ παῖς μου, ἀντιλήμψομαι αὐτοῦ· Ισραηλ ὁ ἐκλεκτός μου, προσεδέξατο αὐτὸν ἡ ψυχή μου· ἔδωκα τὸ πνεῦμά μου ἐπ᾽ αὐτόν, κρίσιν τοῖς ἔθνεσιν ἐξοίσει. 2 οὐ κεκράξεται οὐδὲ ἀνήσει, οὐδὲ ἀκουσθήσεται ἔξω ἡ φωνὴ αὐτοῦ. 3 κάλαμον τεθλασμένον οὐ συντρίψει καὶ λίνον καπνιζόμενον οὐ σβέσει, ἀλλὰ εἰς ἀλήθειαν ἐξοίσει κρίσιν. 4 ἀναλάμψει καὶ οὐ θραυσθήσεται, ἕως ἂν θῇ ἐπὶ τῆς γῆς κρίσιν· καὶ ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ ἔθνη ἐλπιοῦσιν. 5 οὕτως λέγει κύριος ὁ θεὸς ὁ ποιήσας τὸν οὐρανὸν καὶ πήξας αὐτόν, ὁ στερεώσας τὴν γῆν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ καὶ διδοὺς πνοὴν τῷ λαῷ τῷ ἐπ᾽ αὐτῆς καὶ πνεῦμα τοῖς πατοῦσιν αὐτήν· 6 ἐγὼ κύριος ὁ θεὸς ἐκάλεσά σε ἐν δικαιοσύνῃ καὶ κρατήσω τῆς χειρός σου καὶ ἐνισχύσω σε καὶ ἔδωκά σε εἰς διαθήκην γένους, εἰς φῶς ἐθνῶν 7 ἀνοῖξαι ὀφθαλμοὺς τυφλῶν, ἐξαγαγεῖν ἐκ δεσμῶν δεδεμένους καὶ ἐξ οἴκου φυλακῆς καθημένους ἐν σκότει. — 8 ἐγὼ κύριος ὁ θεός, τοῦτό μού ἐστιν τὸ ὄνομα· τὴν δόξαν μου ἑτέρῳ οὐ δώσω οὐδὲ τὰς ἀρετάς μου τοῖς γλυπτοῖς. 9 τὰ ἀπ᾽ ἀρχῆς ἰδοὺ ἥκασιν, καὶ καινὰ ἃ ἐγὼ ἀναγγελῶ, καὶ πρὸ τοῦ ἀνατεῖλαι ἐδηλώθη ὑμῖν.
10 Ὑμνήσατε τῷ κυρίῳ ὕμνον καινόν, ἡ ἀρχὴ αὐτοῦ· δοξάζετε τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἀπ᾽ ἄκρου τῆς γῆς, οἱ καταβαίνοντες εἰς τὴν θάλασσαν καὶ πλέοντες αὐτήν, αἱ νῆσοι καὶ οἱ κατοικοῦντες αὐτάς. 11 εὐφράνθητι, ἔρημος καὶ αἱ κῶμαι αὐτῆς, ἐπαύλεις καὶ οἱ κατοικοῦντες Κηδαρ· εὐφρανθήσονται οἱ κατοικοῦντες Πέτραν, ἀπ᾽ ἄκρων τῶν ὀρέων βοήσουσιν· 12 δώσουσιν τῷ θεῷ δόξαν, τὰς ἀρετὰς αὐτοῦ ἐν ταῖς νήσοις ἀναγγελοῦσιν. 13 κύριος ὁ θεὸς τῶν δυνάμεων ἐξελεύσεται καὶ συντρίψει πόλεμον, ἐπεγερεῖ ζῆλον καὶ βοήσεται ἐπὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ μετὰ ἰσχύος. 14 ἐσιώπησα, μὴ καὶ ἀεὶ σιωπήσομαι καὶ ἀνέξομαι; ἐκαρτέρησα ὡς ἡ τίκτουσα, ἐκστήσω καὶ ξηρανῶ ἅμα. 15 καὶ θήσω ποταμοὺς εἰς νήσους καὶ ἕλη ξηρανῶ. 16 καὶ ἄξω τυφλοὺς ἐν ὁδῷ, ᾗ οὐκ ἔγνωσαν, καὶ τρίβους, οὓς οὐκ ᾔδεισαν, πατῆσαι ποιήσω αὐτούς· ποιήσω αὐτοῖς τὸ σκότος εἰς φῶς καὶ τὰ σκολιὰ εἰς εὐθεῖαν· ταῦτα τὰ ῥήματα ποιήσω καὶ οὐκ ἐγκαταλείψω αὐτούς. 17 αὐτοὶ δὲ ἀπεστράφησαν εἰς τὰ ὀπίσω· αἰσχύνθητε αἰσχύνην, οἱ πεποιθότες ἐπὶ τοῖς γλυπτοῖς οἱ λέγοντες τοῖς χωνευτοῖς Ὑμεῖς ἐστε θεοὶ ἡμῶν.
18 Οἱ κωφοί, ἀκούσατε, καὶ οἱ τυφλοί, ἀναβλέψατε ἰδεῖν. 19 καὶ τίς τυφλὸς ἀλλ᾽ ἢ οἱ παῖδές μου καὶ κωφοὶ ἀλλ᾽ ἢ οἱ κυριεύοντες αὐτῶν; καὶ ἐτυφλώθησαν οἱ δοῦλοι τοῦ θεοῦ. 20 εἴδετε πλεονάκις, καὶ οὐκ ἐφυλάξασθε· ἠνοιγμένα τὰ ὦτα, καὶ οὐκ ἠκούσατε. 21 κύριος ὁ θεὸς ἐβούλετο ἵνα δικαιωθῇ καὶ μεγαλύνῃ αἴνεσιν. καὶ εἶδον, 22 καὶ ἐγένετο ὁ λαὸς πεπρονομευμένος καὶ διηρπασμένος· ἡ γὰρ παγὶς ἐν τοῖς ταμιείοις πανταχοῦ, καὶ ἐν οἴκοις ἅμα, ὅπου ἔκρυψαν αὐτούς, ἐγένοντο εἰς προνομήν, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐξαιρούμενος ἅρπαγμα, καὶ οὐκ ἦν ὁ λέγων Ἀπόδος. 23 τίς ἐν ὑμῖν, ὃς ἐνωτιεῖται ταῦτα, εἰσακούσεται εἰς τὰ ἐπερχόμενα; 24 τίς ἔδωκεν εἰς διαρπαγὴν Ιακωβ καὶ Ισραηλ τοῖς προνομεύουσιν αὐτόν; οὐχὶ ὁ θεός, ᾧ ἡμάρτοσαν αὐτῷ καὶ οὐκ ἐβούλοντο ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ πορεύεσθαι οὐδὲ ἀκούειν τοῦ νόμου αὐτοῦ; 25 καὶ ἐπήγαγεν ἐπ᾽ αὐτοὺς ὀργὴν θυμοῦ αὐτοῦ, καὶ κατίσχυσεν αὐτοὺς πόλεμος καὶ οἱ συμφλέγοντες αὐτοὺς κύκλῳ, καὶ οὐκ ἔγνωσαν ἕκαστος αὐτῶν οὐδὲ ἔθεντο ἐπὶ ψυχήν.
Shërbëtori i Zotit
1 Ja, shërbëtori im që unë e përkrah!
Ja, i zgjedhuri im që shpirtin ma kënaq!
Mbi të kam vënë shpirtin tim,
ai do t'u sjellë kombeve drejtësinë.
2 Nuk do të bërtasë, zërin s'do ta ngrejë,
s'do t'i dëgjohet zëri nëpër rrugë.
3 Kallamin e shkelur s'do ta thyejë,
kandilin që nxjerr tym s'do ta shuajë,
të drejtën me vërtetësi do ta shpallë.
4 S'do të meket, s'do të mposhtet,
derisa të ketë vënë drejtësi mbi tokë;
ujdhesat presin të mësojnë ligjin e tij.
5 Kështu thotë Zoti Perëndi,
ai që krijon qiejt e i ndeh,
ai që shtrin tokën me gjithçka prodhon,
që mbi tokë frymë i jep njeriut
e shpirt atyre që ecin mbi të:
6 unë, Zoti, të thirra në drejtësi
e për dore të kam kapur.
Të kam ruajtur e të kam caktuar
si besëlidhje për popullin,
si dritë për kombet,
7 për t'u hapur sytë të verbërve,
të burgosurit për t'i nxjerrë nga burgu,
prej shtëpisë së robërisë,
ata që rrinë në terr.
8 Unë jam Zoti, ky është emri im,
lavdinë time tjetërkujt s'ia jap,
as lavdërimet e mia idhujve të gdhendur.
9 Ngjarjet e mëparshme, ja, kanë ndodhur
e tani po shpall gjëra të reja.
Para se të ndodhin,
do t'jua bëj të njohura.

10 Këndojini Zotit një këngë të re,
jepini lavdi prej skajeve të dheut,
ju që lundroni në det e ju krijesat e detit,
ujdhesat me gjithë banorët e tyre.
11 Le ta ngrejë zërin shkretëtira e qytetet e saj,
bashkë me fshatrat e vendbanimeve të Kedarit,
banorët e Selaut le të brohorasin,
prej majave të maleve le të thërrasin.
12 Le t'i japin lavdi Zotit,
nëpër ujdhesa lavdërimin e tij të shpallin.
13 Si trim marshon Zoti,
porsi luftëtari e ndez zellin e tij,
me britma lëshon kushtrimin,
mbi armiqtë ngadhënjen.

14 Kam heshtur për shumë kohë,
kam mbyllur gojën, jam përmbajtur,
tani do të këlthas si gruaja kur lind,
do të gulçoj e do të turfulloj njëherësh.
15 Do të shkretoj male e kodra,
bimësinë e tyre do ta vyshk,
lumenjtë në ujdhesa do t'i kthej
e pellgjet do t'i thaj.
16 Të verbërve do t'u prij në udhë të panjohura,
shtigjeve që s'i njohin do t'i drejtoj,
errësirën para tyre në dritë do ta kthej,
udhët e shtrembra të drejta do t'i bëj.
Do t'i bëj këto gjëra për ta
e nuk do t'i braktis.
17 Do të kthehen të mbuluar me turp
ata që në idhujt besojnë,
ata që shtatoreve të derdhura u thonë:
«Ju jeni perënditë tona».
18 Dëgjoni, o të shurdhër!
O të verbër, hapni sytë e shihni!
19 Kush është i verbër, në mos shërbëtori im,
apo i shurdhër si lajmëtari që kam dërguar?
Kush është i verbër si i zgjedhuri im
apo i shurdhër si shërbëtori i Zotit?
20 Shumë gjëra pa, por s'u kushtoi vëmendje,
veshët hapur i pati, por nuk dëgjoi.
21 I pëlqeu Zotit, për hir të drejtësisë së tij,
ta madhërojë ligjin e ta bëjë të lavdishëm.
22 Një popull i plaçkitur e i vjedhur është ky,
të gjithë të prangosur nëpër gropa,
nëpër burgje i kanë mbyllur.
Janë bërë pre e askush nuk i çliron,
janë bërë plaçkë e askush s'thotë: «Ktheji!».
23 Kush prej jush po i vë vesh kësaj?
Kush prej jush do t'i kushtojë vëmendje
e do të dëgjojë për të ardhmen?
24 Kush e bëri Jakobin pre të plaçkitësve?
Kush e la Izraelin në dorë të kusarëve?
A nuk qe Zoti, kundër të cilit mëkatuam?
E, pra, udhëve të tij nuk deshën të ecnin,
ligjit të tij nuk iu bindën.
25 Furinë e zemërimit të tij mbi ta e derdhi,
bashkë me tmerrin e luftës.
I rrethoi zjarri nga të gjitha anët,
por as që e kuptuan,
i përpinë flakët,
por vesh nuk morën.